Poznawanie (się) w działaniu przyświecało kilkumiesięcznemu cyklowi „Kępa Mieszczańska. Kultura z potrzeb”, który realizowany był przez zespół 66P Subiektywnej Instytucji Kultury we Wrocławiu. O genezie, idei i narzędziach czerpiących m. in. ze sztuki, psychologii czy humanistyki opowiada Anna Krukowska, dyrektorka instytucji i pomysłodawczyni projektu.
Anka Bieliz: Od kwietnia tego roku eksperymentowaliście i eksperymentowałyście w 66P z nowymi formatami edukacyjnymi, w których osoby dorosłe zapraszane były do poznawania: najbliższego otoczenia, sąsiadów i sąsiadek, a przy okazji, sztuki, którą prezentujecie. Nawiązując do tytułu Waszego projektu „Kępa Mieszczańska. Kultura z potrzeb” – skąd u Was taka potrzeba?
Anna Krukowska: Projekt wziął się przede wszystkim z potrzeby większego otwarcia się na sąsiadów i sąsiadki. Z naszych obserwacji wynikało, że odwiedzają nas głównie osoby ze środowiska sztuki – osoby artystyczne, kuratorzy i kuratorki czy pracownicy i pracowniczki lub osoby studiujące na wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych, która w przestrzeni Piekarni Żywej kultury ma jedną ze swoich galerii. Rozmawiamy z naszą publicznością i rzadko kiedy z tych rozmów wynika, że przychodzą do nas osoby, które mieszkają w okolicy. Bardzo cenimy stałych bywalców i bywalczynie oraz sąsiedztwa instytucjonalne, ale mieliśmy mocny niedosyt relacji sąsiedzkich z mieszkańcami i mieszkankami Kępy Mieszczańskiej.
Mnie od zawsze ciekawi, jak sztuka funkcjonuje w szerszym kontekście społecznym i jak wchodzi w dialog z odbierającymi ją osobami. Wcześniej w MWW Muzeum Współczesnym Wrocław, teraz w 66P, interesuje mnie nie tylko to, co proponują artyści i artystki, ale też to, jak ich twórczość spotyka się z doświadczeniem i wrażliwością publiczności. Fascynuje mnie przestrzeń tego spotkania, wzajemnej komunikacji i wymiany.
Rozmawiamy z naszą publicznością i rzadko kiedy z tych rozmów wynika, że przychodzą do nas osoby, które mieszkają w okolicy
Działacie od 2020 roku, głównie jako przestrzeń wystawiennicza dla twórców i twórczyń sztuki współczesnej, które i którzy w procesie współpracy z Wami prezentują swoje dzieła będące często reakcją na bardzo aktualne wyzwania współczesności. Jak dochodziłyście i dochodziliście do decyzji o poszerzeniu pola działania i wyjście poza przestrzeń Piekarni?
To był organiczny proces, wynikający zarówno z pracy naszego zespołu, jak i zmian zachodzących w otoczeniu PIEKARNI Żywej Kultury, której częścią jest 66P. Obok nas działają Galeria Geppart ASP, Centrum Sztuk Performatywnych Instytutu Grotowskiego, Wrocławski Teatr Pantomimy i Teatr Polski w Podziemiu. W 2023 roku powstała też 66P Stajnia – przestrzeń oddalona o pięć minut spacerem od PIEKARNI, przeznaczona na działania partnerskie i rezydencje artystyczne, a w ramach „Kultury z potrzeb” również na warsztaty. W 2025 roku kompleks PIEKARNI powiększył się o nowy budynek nad Odrą, a w tym roku pojawiły się w nim kolejne miejsca spotkań – Pantera Café i Coffee Planet. PIEKARNIA staje się więc coraz bardziej różnorodną przestrzenią, przyciągającą nie tylko osoby zainteresowane sztuką, ale też tych, którzy chcą po prostu spędzić tu czas.
„Kępa Mieszczańska. Kultura z potrzeb” to naturalny krok w rozwoju 66P. Po kilku latach działalności i wypracowaniu rozpoznawalnej pozycji na scenie artystycznej możemy przyjrzeć się temu, co robimy i zastanowić nad nowymi kierunkami. Od początku traktowałyśmy i traktowaliśmy ten projekt jako eksperyment. Postanowiliśmy i postanowiłyśmy połączyć trzy elementy: sześć uniwersalnych ludzkich potrzeb, trzy wystawy prezentowane w 66P – „Boom” Izy Tarasewicz, „Wieść gminną” Maćka Cholewy i „Czego nie możemy pomyśleć” Dominiki Łabądź – oraz lokalny kontekst Kępy Mieszczańskiej. Tak powstał program sześciu warsztatów, odbywających się zarówno w 66P, jak i poza galerią, który rozpoczęłyśmy i rozpoczęliśmy spotkaniem sąsiedzkim w 66P Stajni. Sprawdzałyśmy i sprawdzaliśmy nim, jak połączyć sztukę współczesną z codziennym doświadczeniem mieszkańców i mieszkanek oraz poszukać nowych sposobów budowania relacji z publicznością.
Działacie w specyficznym, na nowo kształtującym się i odkrywanym od kilku lat punkcie na mapie miasta. Jak pracowałyście i pracowaliście z poszukiwaniem tych, którzy są tu fizycznie na co dzień jako mieszkańcy i mieszkanki, a nie ma ich jeszcze u Was?
AK: Kępa Mieszczańska to jeden z najintensywniej rozwijających się obszarów Wrocławia, który w ciągu ostatnich dziesięciu lat przeszedł ogromną transformację. To druga co do wielkości wyspa miasta, która przez większość swojej historii pozostawała na uboczu miejskiego życia. Przez lata pełniła funkcje przemysłowe i portowe, a następnie stała się zamkniętym terenem wojskowym. Po II wojnie światowej część dawnych obiektów garnizonowych przejęły Milicja Obywatelska i ZOMO. Mimo bliskości Rynku i położenia nad Odrą, Kępa przez kolejne dekady pozostawała przestrzenią niedostępną i słabo znaną wrocławianom.
Dziś zmienia się w błyskawicznym tempie. Powstają nowe osiedla, rozwija się infrastruktura, przybywa mieszkańców i mieszkanek. Jednak, jak trafnie zauważyła współpracująca z nami socjolożka i edukatorka Zofia Małkowicz, obraz Kępy wciąż kształtuje się bardziej poprzez plany urbanistyczne i kolejne inwestycje niż poprzez opowieści osób, które tu mieszkają. I właśnie te opowieści chcieliśmy poznać dzięki projektowi. Zależało nam na tym, żeby lepiej zrozumieć, kim są nasi sąsiedzi i sąsiadki, jak żyją i czego potrzebują. Zaczęliśmy od własnych obserwacji, danych demograficznych i badań dotyczących uczestnictwa w kulturze. Z danych GUS i Geoportalu Wrocław wynika, że na Kępie mieszkają przede wszystkim młodzi dorośli i rodziny z dziećmi. Z kolei ceny nieruchomości sugerują, że znaczna ich część jest dobrze sytuowana, choć oczywiście nie dotyczy to wszystkich. Ważną część tej społeczności stanowią również osoby pochodzące z Ukrainy. Wiemy też, że na nowych osiedlach więzi sąsiedzkie bywają słabsze niż w starszych dzielnicach. Na Kępie dodatkowym wyzwaniem jest duża rotacja części mieszkańców i mieszkanek, związana między innymi z wynajmem krótkoterminowym. Nie wszyscy zostają tu na dłużej, co utrudnia budowanie relacji i poczucia przynależności.
Jednak, jak trafnie zauważyła współpracująca z nami socjolożka i edukatorka Zofia Małkowicz, obraz Kępy wciąż kształtuje się bardziej poprzez plany urbanistyczne i kolejne inwestycje niż poprzez opowieści osób, które tu mieszkają
Przyglądaliśmy się też barierom w uczestnictwie w kulturze. Z badań, między innymi raportu „Kto tu jest, a kogo jeszcze nie ma?” poświęconego publiczności wrocławskich teatrów, wynika, że dla osób intensywnie pracujących jedną z głównych przeszkód jest brak czasu. Miałyśmy i mieliśmy więc pewne wyobrażenie o lokalnej społeczności, ale zależało nam na tym, żeby skonfrontować je z rzeczywistością. Dlatego od początku zaplanowaliśmy i zaplanowałyśmy działania badawcze: obserwacje, rozmowy z osobami uczestniczącymi w wydarzeniach i ankiety. Po to, by dowiedzieć się, kto do nas przychodzi, co przyciąga ludzi do tego miejsca, czego im brakuje i co mogłoby sprawić, że zechcą wracać. Zebrane informacje Zofia Małkowicz przeanalizowała i opracowała w raporcie. Dzięki temu mamy dziś nie tylko własne intuicje, ale też konkretne dane, które pozwalają nam bardziej świadomie planować kolejne działania i rozwijać relacje z publicznością.
Jedną z najważniejszych inspiracji do budowania programu cyklu była dla Was lista potrzeb psychologa, twórcy koncepcji porozumienia bez przemocy Marshalla Rosenberga. Skąd taki kierunek i jakim kluczem wybierałyście i wybieraliście te potrzeby?
Podstawą filozofii Marshalla Rosenberga jest przekonanie, że jako ludzie dzielimy podobne potrzeby, różnimy się natomiast sposobami, w jakie próbujemy je zaspokajać. Rosenberg zwracał również uwagę, że emocje pomagają nam rozpoznawać własne potrzeby. Kiedy są zaspokojone, możemy odczuwać radość, spokój czy wdzięczność. Kiedy pozostają niezaspokojone, pojawiają się smutek, frustracja czy złość. Porozumienie bez przemocy uczy nas, jak rozpoznawać i wyrażać swoje emocje oraz potrzeby, a jednocześnie z większą empatią słuchać innych.
Jako społeczeństwo zmęczenia bardzo mocno odczuwamy potrzebę odpoczynku. To teraz jedna z ważniejszych kompetencji, nad którymi powinniśmy pracować, by robić to jakościowo. Z nią łączy się potrzeba ruchu, którą można spełniać poprzez działania wokół pracy z ciałem, pracy z uważnością. To nas kieruje do refleksji nad poszukiwaniem różnych strategii wytchnienia w przebodźcowanym świecie, w którym funkcjonujemy. Mamy także potrzeby związane mapowaniem samych siebie w otoczeniu społecznym i fizycznym. Jako osoby, które chcą być widziane w swoim miejscu zamieszkania, ze swoim bagażem historii i emocji z nim związanym, potrzebujemy opowiedzieć o tym innym osobom. Ważne jest także dla nas bycie branym pod uwagę, uwzględniania naszych perspektyw w relacjach społecznych oraz zamieniania ich na konkretne rozwiązania, propozycje, które może oferować dana instytucja kultury. Pomiędzy tym było jeszcze bezpieczeństwo, potrzeba bardzo aktualna w okresie niestabilnej rzeczywistości i wielokryzysu w świecie. I jedna z najważniejszych z naszej perspektywy jako instytucji sztuki – potrzeba natchnienia, którą można zaspokajać w bezinteresownym i czasem bardzo prostym kontakcie ze sztukami wizualnymi.
Mieliśmy ambicję, żeby o szczegółach sześciu potrzeb naszych odbiorców i odbiorczyń, osadzonych w konkretnej przestrzeni, słuchać, widzieć je, brać pod uwagę i próbować przekuwać wnioski na konkretne działania programowe w przyszłości.
Tymczasem wystawa spotkała się z krytycznym odbiorem uczestników i uczestniczek. Paradoksalnie uważam to za sukces
Jako instytucja sztuki wybraliście nietypowy klucz do opowiadania o swoich wydarzeniach.
Chcieliśmy, żeby język potrzeb ułatwił nam komunikację z odbiorczyniami i odbiorcami, pozwolił połączyć sztukę z codziennym doświadczeniem. Szukaliśmy wspólnej płaszczyzny do rozmowy, która sprzyjałaby wzajemnemu zrozumieniu. Punktem wyjścia było przekonanie, że potrzeby łączą nas niezależnie od statusu społecznego, miejsca zamieszkania czy kapitału kulturowego. Każdy i każda z nas potrzebuje wolności, swobody wyboru, wspólnoty, ale też odpoczynku, zabawy czy możliwości przeżycia żałoby po stracie.
Jak po czasie oceniasz skuteczność takiej strategii?
To z pewnością był eksperyment. Projekt pozwolił nam sporo się nauczyć, choć nie wszystko zadziałało tak, jak zakładaliśmy. Największym wyzwaniem było dotarcie do osób spoza naszej bańki – tych, które na co dzień nie korzystają z oferty instytucji sztuki współczesnej. Okazało się też, że komunikowanie wydarzeń językiem potrzeb ma swoje ograniczenia. Nie jesteśmy przyzwyczajeni do nazywania własnych potrzeb, dlatego bardziej abstrakcyjne pojęcia, takie jak bycie widzianym czy widzianą albo bycie branym czy braną pod uwagę, były trudniejsze do zakomunikowania niż ruch czy poczucie bezpieczeństwa. Co ciekawe, język potrzeb sprawdził się bardzo dobrze podczas samych działań, zarówno w pracy osób prowadzących, jak i w rozmowach z uczestnikami i uczestniczkami.
Dobrym przykładem są warsztaty poświęcone potrzebie odpoczynku. Przyciągnęły osoby zainteresowane tym tematem, choć niekoniecznie sztuką współczesną. Spotkanie odbywało się w przestrzeni wystawy Maćka Cholewy „Wieść gminna” odwołującej się do obrazów znanych z polskiej codzienności i świetnie opisanej przez kuratorkę Joannę Kobyłt. Tymczasem wystawa spotkała się z krytycznym odbiorem uczestników i uczestniczek. Paradoksalnie uważam to za sukces. Osoby biorące udział w spotkaniu czuły się na tyle swobodnie i bezpiecznie, że otwarcie mówiły, co myślą o wystawie. Nie miały poczucia, że muszą ją rozumieć czy doceniać. Jednocześnie dowiedzieliśmy się, że przestrzeń 66P jest przez nie postrzegana jako miejsce sprzyjające odpoczynkowi, rozmowie i wspólnemu doświadczaniu kultury. To cenna informacja, która prawdopodobnie nie pojawiłaby się podczas tradycyjnego oprowadzania czy warsztatu skupionego na tematyce wystawy.
Dotarłyśmy i dotarliśmy do mniejszej grupy, niż zakładaliśmy, ale za to bardzo zaangażowanej i otwartej na wspólne działania. Co dla nas szczególnie ważne, część tych osób wracała na kolejne warsztaty i zaczęła korzystać z naszej regularnej oferty. To pokazuje, że udało nam się nawiązać relacje, które mają szansę wykraczać poza ramy jednego projektu. Myślę jednak, że skuteczność naszej strategii łatwiej będzie ocenić z perspektywy czasu. Praca z publicznością wymaga cierpliwości, konsekwencji i budowania długofalowych relacji. A my jesteśmy na początku tej drogi.
Jakie najciekawsze dla Was, z perspektywy dalszej pracy z publicznością, potrzeby czy zainteresowania miały osoby, które pojawiły się w projekcie?
AK: Trafiały do nas na warsztaty osoby dorosłe zainteresowane aktywnością sąsiedzką – tworzeniem więzi oraz poszukiwaniem miejsc do spotkania się, spędzenia czasu, które cytując wypowiedzi: „byłyby nie nadęte”. Takie, które będą dostępne, przystępne i zapraszające wszystkich, niezależnie od statusu materialnego, zawodu czy zainteresowań. Udało nam się też zidentyfikować grupę młodych dorosłych, którzy nie mają rodzin, dzieci i szukają okazji do wspólnego spędzania czasu. Teraz mamy w planach wplatanie strategii programowania i komunikowania, które odpowiedzą na potrzeby takiej potencjalnej publiczności.
Opowiedz proszę o pracy z osobami, które prowadziły poszczególne warsztaty – udało Wam się zebrać bardzo interdyscyplinarne grono.
Każda z sześciu osób, z którymi współpracowałyśmy i współpracowaliśmy w projekcie ma nieco inne doświadczenie i obszar specjalizacji, ale łączy je praktyka artystyczna i edukacyjna. Ważnym elementem wielu działań była również praca z ciałem i uważnością. Weronika Wardzyńska, która w przestrzeni wystawy Dominiki Łabądź prowadziła warsztaty storytellingowe w odpowiedzi na potrzebę bycia widzianą/widzianym, jest trenerką i specjalistką porozumienia bez przemocy, ale zajmuje się również improwizacją teatralną. Agnieszka Gotowała, opiekująca się spotkaniem o bezpieczeństwie, jest praktyczką pracy z ciałem, ale też performerką i fotografką. Zofia Makłowicz to socjolożka i facylitatorka z artystycznym backgroundem, która prowadziła mapowanie kulturowe osiedla i odpowiadała za część badawczą, ale ma też wykształcenie artystyczne. Natalia Drozd jest choreografką i pracowała nad tematem natchnienia, jednocześnie ruchem nawiązując do prac Izy Tarasewicz. Tomasz Dobiszewski jest artystą wizualnym, ale również wykładowcą akademickim, który w spotkaniu o ruchu połączył spacer z mapowaniem przestrzeni. Projektantka Dominika Drop działając w temacie odpoczynku nawiązywała do praktyk kąpieli leśnych, włączając do nich medytację w formie jogi nidry. Ale przewidziała też część na wspomnianą przeze mnie rozmowę o pracach Maćka Cholewy.
Powstał więc program łączący różne dziedziny, metody pracy i środki wyrazu. Kompetencje i doświadczenia każdej z zaproszonych osób, staraliśmy i starałyśmy się połączyć z trzema kontekstami: Kępą Mieszczańską, wystawami prezentowanymi w 66P oraz wybranymi potrzebami. Nie zawsze było to proste. Wymagało wielu rozmów i wspólnego szukania rozwiązań, ponieważ każda z tych osób pracuje nieco innymi metodami i na różnym poziomie abstrakcji. O ile spacer po Kępie był w miarę oczywistym sposobem poznawania miejsca, o tyle praca z potrzebą bezpieczeństwa w przestrzeni naznaczonej historią wojskowych koszar, a później obecnością ZOMO, wymagała już połączenia różnych perspektyw i kompetencji.
Okazuje się, że bliskość architektoniczna wcale nie musi przekładać się na bliskość społeczną
Jak wspominałaś, procesowi towarzyszyły Wasze obserwacje i ankiety, a cały projekt podsumowany jest w raporcie. Co jest dla ciebie największym uzyskiem włączenia – jako równie ważnej aktywności – działań badawczych? Jakie są dla ciebie najważniejsze wnioski?
Mamy wiele nowej, sprawdzonej wiedzy, która będzie dla nas podstawą do przyszłych działań. Okazuje się, że bliskość architektoniczna wcale nie musi przekładać się na bliskość społeczną. Wyzwaniem jest więc dla nas docieranie do osób, których szlaki komunikacyjne biegną gdzie indziej a których potrzeby moglibyśmy zaspokajać. Mamy też wiele informacji o samej Kępie. Osoby podkreślały, że brakuje im przestrzeni zielonych, miejsc wytchnienia, miejsc otwartych i otwartych sąsiedzkich do wspólnych działań. I to jest dla nas bardzo krzepiący wniosek – możemy być miejscem, które te jakości daje. Wiemy też, do jakich innych instytucji chodzą nasze odbiorczynie i odbiorcy, więc możemy patrzeć szerzej na krajobraz publiczności instytucji sztuki we Wrocławiu.
Przed nami również duża refleksja nad tym, na ile chcemy i możemy być miejscem dla osób, które mają krytyczny stosunek do sztuki współczesnej. Dla mnie to bardzo duże wyzwanie – sprawdzić, na ile tworzymy język, który te osoby jednak zachęci do sprawdzenia naszej oferty.
Od marca tego roku jesteś dyrektorką 66P. Jakie masz refleksje po tych kilku miesiącach w nowej roli i jakie widzisz kierunki do rozwoju i rozbudowywania w działaniach na kolejny rok?
66P przez lata wypracowała ambitny i wartościowy program artystyczny oraz unikatowy model działania łączący niezależność prywatnej galerii z misją publiczną instytucji kultury. To nasze największe atuty i bardzo zależy mi na ich zachowaniu. Chciałabym, żebyśmy nadal wspierały i wspierali powstawanie nowych, odważnych realizacji artystycznych, pozostając blisko osób je tworzących i elastycznie reagując na ich pomysły. Jednocześnie zależy mi na rozwijaniu relacji z publicznością i docieraniu do nowych grup odbiorców i odbiorczyń, szczególnie z naszego najbliższego sąsiedztwa.
W obszarze edukacji i programu towarzyszącego wystawom chciałabym kontynuować eksperyment, jakim była „Kultura z potrzeb”. Zależy mi na proponowaniu działań, w których nie ma presji, żeby sztukę współczesną lubić, rozumieć czy właściwie interpretować. Można przyjść ze swoim doświadczeniem, emocjami, wrażliwością, a nawet otwarcie powiedzieć, że coś do nas nie trafia. I nadal być częścią grupy, w której wspólnie przyglądamy się sztuce, rozmawiamy o tym, jak na nas działa, czasem się nie zgadzamy, ale czujemy się swobodnie i bezpiecznie. Bez presji na eksperckość. Ważnym elementem tej otwartości jest również dostępność komunikacji. Chciałabym, żebyśmy rozwijały i rozwijali materiały pisane prostym językiem, w tym teksty łatwe do czytania i rozumienia. Tak, aby z naszych wystaw mogły korzystać nie tylko osoby oswojone ze sztuką współczesną, ale również te, które na co dzień funkcjonują w innych środowiskach, nie mają specjalistycznej wiedzy czy doświadczają trudności w rozumieniu tekstu.
Chcemy pogłębiać relacje z naszą dotychczasową dorosłą publicznością, ale też otwierać się na młodsze osoby. W przyszłym roku planujemy wystawę Olafa Brzeskiego „The Boy is Free”, poświęconą doświadczeniu dojrzewania – momentowi, w którym odkrywamy własną siłę, ale też konfrontujemy się z kruchością i niepewnością. Artysta przygląda się strategiom, jakie młodzi ludzie wypracowują, by radzić sobie z tymi doświadczeniami, a także presji związanej z przejmowaniem odpowiedzialności za przyszłość. Widzę w tej wystawie duży potencjał do rozmowy z młodą publicznością o sprawach, które bezpośrednio jej dotyczą, i do zaproszenia jej do współtworzenia programu towarzyszącego. Chciałabym również kontynuować wychodzenie poza mury instytucji i proponować działania, które pozwalają inaczej doświadczać miasta i najbliższej okolicy, przełamując codzienną rutynę. Podczas projektu zdarzało nam się spontanicznie rozmawiać z osobami, które akurat wracały z zakupów czy przechodziły obok. Bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ich otwartość na takie spotkania. W tym obszarze widzę też duże pole do współpracy z Radą Osiedla Nadodrze oraz działającym lokalnie Stowarzyszeniem Nomada wspierającym osoby z doświadczeniem migracji i uchodźstwa.
Myślę o 66P i całej PIEKARNI Żywej Kultury jako o miejscu, które może odpowiadać na różne potrzeby. W czasach, gdy coraz częściej mówi się o samotności i osłabieniu więzi społecznych, szczególnie ważne wydaje mi się tworzenie przestrzeni, w których można po prostu być razem. Spotykać się, rozmawiać, wymieniać doświadczeniami, czasem się nie zgadzać, ale też rozwijać wyobraźnię, poszerzać horyzonty i odkrywać nowe sposoby patrzenia na rzeczywistość. Chciałabym, żeby 66P było miejscem, do którego można przyjść nie tylko na wystawę czy wydarzenie, ale też bez konkretnego powodu – napić się kawy, odpocząć, pobyć wśród innych. Żeby sztuka była naturalną częścią codzienności, a kontakt z nią nie wymagał specjalnej okazji.
____________________
Anna Krukowska – animatorka kultury, producentka i koordynatorka wydarzeń w obszarze sztuki współczesnej, a także propagatorka świadomej pracy z oddechem. Z 66P związana od 2022 roku jako ekspertka ds. programowych, od marca 2026 roku jest dyrektorką Subiektywnej Instytucji Kultury. W latach 2014–2022 współtworzyła program edukacyjny w MWW Muzeum Współczesnym Wrocław – zrealizowała blisko 300 spotkań, debat i projektów. Współkoordynowała i/lub współtworzyła takie inicjatywy jak „Polska–Ukraina” czy „Wystawa dla Ciebie” oraz autorski program „Bliżej sztuki. MWW dla Seniorów”. Członkini grupy roboczej Sympozjum 70/20. Wraz z Tomaszem Dobiszewskim tworzy okazjonalny duet artystyczny. Jest absolwentką historii sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim oraz szkoły trenerów oddechu Pranavisions.
____________________
Anka Bieliz – animatorka, edukatorka i menadżerka kultury. Główna specjalistka ds. rozwoju pola kultury we Wrocławskim Instytucie Kultury oraz Dyrektorka Programowa Festiwalu Filmów o Mieście i Architekturze MIASTOmovie. Od 2014 roku współtworzy Wrocławską Fundację Filmową. Zaangażowana w liczne lokalne projekty społeczne o charakterze kulturotwórczym. Lubi czytać mapy i dobrze wydane oraz użyteczne społecznie raporty. „Rekreacyjnie” poszukuje kostek polskich do obfotografowania (profil na portalu Instagram @kostka_polska) oraz co ciekawszych przykładów wrocławskich śródmiejskich plomb (które dokumentuje na IG @plombowanie).
____________________